Suicide
สวัสดี่ค่ะ
เคยคิดอยากฆ่าตัวตายกันบ้างมั้ยคะ
(เริ่มต้นฮาร์ดคอร์ไปหน่อยมั้ย)
เมี่ยงคิดว่าไดอารี่อิสเป็นสังคมกว้าง มีคนอยู่หลายประเภท
น่าจะมีคนที่เคยคิดอะไรพิเรนๆ แบบนี้อยู่แน่ๆ (หรืออาจจะกำลังคิดอยู่?)
สำหรับเมี่ยง ไม่เคยคิดจะฆ่าตัวตายเลย
แค่ลองคิดเล่นๆ ไปถึงวิธีการก็ทรมานจะแย่แล้ว
แต่ช่วงนี้มรสุมรุมเร้า พร้อมจะสละชีพได้ทุกเมื่อ
เมี่ยงเหนื่อยกับการใช้ชีวิตเต็มที
ถ้าคิดแบบคนเห็นแก่ตัว ไม่แคร์คนที่รักเรา
เมี่ยงพร้อมจะตายตอนนี้เลย ด้วยเหตุอะไรก็ได้ ที่ไม่ใช่การฆ่าตัวตาย
แต่ขอสวย และไม่ทรมาน (ยังไงก็ขอศพสวยไว้ก่อนนะ)
เคยพูดเล่นๆ กับแม่ ว่าถ้าโลกแตกจริงๆ เมี่ยงจะไม่ดิ้นรน
ไม่ว่าจะมีหินถล่มมาทับบ้าน หรือแผ่นดินแยกแบบในหนัง
เมี่ยงจะขอแค่นอนอยู่เฉยๆ รอเวลาตาย
เพราะกลัวว่า ถ้าเราดิ้นรน แล้วสุดท้ายดันรอดชีวิต
จากที่เคยมีอะไรๆ เพียบพร้อม แต่ต้องไปเริ่มใหม่จากศูนย์
เราจะดิ้นรนกันไปเพื่อให้ชีวิตมันยากลำบากกว่าเดิมงั้นเหรอ
เอาเป็นว่า ตกลงตามนี้นะแม่
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ++
สองสามวันมานี้นอนไม่ค่อยหลับ
เวลาเมี่ยงเครียด ก็จะคิดวนเวียนอยู่แต่เรื่องนั้นๆ
เหมือนมันหาทางออกไม่ได้
หรือบางครั้งที่เมี่ยงหาทางออกเตรียมไว้แล้ว
แต่ก็ต้องรอเวลาในการทำให้มันสำเร็จ
ก็เครียดอยู่ดี เพราะไม่รู้ว่ามันจะสำเร็จได้จริงๆ มั้ย
ไม่มีคำจำกัดความไหนจะดีไปมากกว่า "เวิ่นเว้อ" แล้วจริงๆ
เมื่อคืนก็นอนกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่
อุตส่าห์นอนเร็วก่อนเที่ยงคืนได้อยู่แล้วเชียว
แต่พอนอนเร็วทีไร ก็จะตื่นมากลางดึกซะทุกที
นอนอีกทีก็ตอนที่ได้ยินเสียงนกร้องแล้วอะค่ะ (ทำไมนกต้องร้องตอนเช้าด้วยนะ ใครรู้บ้าง)
การนอนแย่ๆ แบบนี้ ทำให้หน้าโทรมอย่างเห็นได้ชัดเลยจริงๆ
ช่วงแรกๆ ที่ออกจากงาน นอนก่อนเที่ยงคืน และครบแปดชั่วโมงด้วย หน้าตาสดใสมาก
พอมาวันนี้ ตาคล้ำ หน้าโทรมเป็นศพเลยทีเดียว (ไปงานศพมาด้วย ไปแข่งกัน)
เมื่อคืนที่ต้องนอนกลิ้งไปกลิ้งมา
เพราะเครียดจนนอนไม่หลับนี่แหละ
ปกติเมี่ยงจะเป็นคนร้องไห้ง่ายมากๆ
ยังนึกสงสัยตัวเองอยู่เลย ว่าคราวนี้ทำไมถึงไม่ร้อง
อาจจะเป็นเพราะเรื่องนี้มันซ้ำซาก เกิดขึ้นมาแล้วหลายครั้ง คงชิน
แต่เปล่าเลย...
วันนี้มีโอกาสได้คุยกับโช เพื่อนสมัยมัธยมของเรา
ถ้าคำนวณไม่ผิด เราน่าจะรู้จักกันมา 12 ปีแล้ว เป็นตัวเลขที่เยอะมากสำหรับเมี่ยง
เมี่ยงรู้ตัวตั้งแต่เมื่อคืนแล้วแหละ ว่าต้องหาใครซักคนคุยด้วย
เพราะมันอึดอัดมากจนรู้สึกได้ เมี่ยงมีอะไรไม่เคยบอกใครเลยเดี๋ยวนี้
ทั้งๆ ที่เมื่อก่อน มีอะไรก็จะระบายออกไปหมด ไม่เคยเก็บอะไรไว้ได้
พอโตขึ้น ความคิดมันเปลี่ยน ใครๆ ก็มีปัญหาของตัวเอง
เลยพยายามจะทำทุกๆ อย่างด้วยตัวเอง
หลอกตัวเองไปวันๆ ด้วยการมองทุกปัญหาเป็นเรื่องเล็ก ทุกปัญหามีทางแก้เสมอ
เพราะในใจไม่อยากเป็นคนเครียด แต่ความเป็นจริงคือมันเครียดมากๆ เลย เมี่ยงห้ามตรงนี้ไม่ได้
ทุกวันนี้เลยเหมือนคนวิ่งหนีปัญหา มีชีวิตอยู่ในจินตนาการ ไม่อยากรับรู้อะไรจากใคร
เหมือนเมี่ยงจะเฉยๆ ไม่สนใจ แต่จริงๆ แล้วเมี่ยงทำอยู่ตลอด เมี่ยงพยายามอยู่ เมี่ยงว้าวุ่น
ทุกอย่างมันอยู่ที่เมี่ยง มันติดอยู่ที่เมี่ยงทั้งหมด
ไม่อยากให้ใครต้องมารู้สึกว่า เราเห็นเค้าเป็นส้วม
ไม่อยากให้ใครต้องมารู้สึกแย่ไปพร้อมๆ กับเรื่องของเรา
แม้แต่ในไดอารี่ ก็ยังไม่อยากจะพิมพ์เก็บไว้
เมี่ยงแค่อยากให้ความทรงจำของเมี่ยงมีแต่เรื่องดีๆ
ใครผ่านไปผ่านมา จะได้ไม่รู้สึกว่า เฮ่อ! อีกละ ตลอดอะคนนี้ น่าเบื่อจัง
ทั้งๆ ที่ก็คิดว่า อย่าได้แคร์ นี่มันที่ของฉัน
แต่คนที่มีไดอารี่ออนไลน์ก็คงจะเคยมีความรู้สึกแบบนี้เกิดขึ้นบ้างล่ะ เมี่ยงเชื่ออย่างนั้น
แล้วเรื่องราวทั้งหมดก็ได้แล่นผ่านหัวสมองไปลงที่ปลายนิ้วมือแล้วเรียบร้อย
เมี่ยงคุยกับโชผ่าน MSN นั่งน้ำตาไหลอยู่ตรงหน้าจอห่วยๆ ร้องไห้สะอึกสะอื้นแบบไม่คิดชีวิต
นี่คงเป็นผลพลอยได้จากความอึดอัดตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา
น้ำตามีข้อดีคือ นอกจากชะล้างสิ่งสกปรกให้ออกไปจากดวงตาเราได้แล้ว
ยังทำให้รู้สึกเหมือนกับว่า มันได้ช่วยชะล้างเรื่องราวไม่ดีออกไป ทำให้เราพร้อมจะเริ่มใหม่ได้อีกครั้ง
นึกขึ้นได้ว่า เมี่ยงมัวแต่ปล่อยให้ความเครียดมันครอบงำ
จนไม่เคยได้พูดกับตัวเองแบบนี้มานานแล้ว "สู้ๆ สู้ๆ"
ขอบคุณโชติรสอีกทีจ้ะ
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ++
สีหน้าจอเมี่ยงมันเพี้ยนๆ
ขอถามหน่อยว่า ไดอารี่สีนี้มันดูมึนๆ หรืออ่านยากบ้างรึเปล่าคะ
รู้สึกมันจะกลืนกันไปหมด
:)
